veerkracht
“Vergroot de veerkracht in jezelf en je team” is in 2009 verschenen bij Lannoo Campus. Het is een waardevol boek, zeker in deze tijd van crisis, waaruit uw medewerkers op elk moment van de dag kracht kunnen putten. Ook uw managers en leidinggevenden zullen frisse ideeën ontdekken om op een constructieve manier met verandering om te gaan en de moraal in hun teams hoog te houden. Misschien is dit een nuttig geschenk voor al uw medewerkers?
Recenties
Lees de boekbesprekingen op
managementsite.nl en
vacature.com.
Respons van lezers:
“In ons bedrijf heeft dit boek een deur geopend en de dialoog versterkt rond “zelfzorg en het bevorderen van een optimaal werkklimaat. Het instandhouden en versterken van “veerkracht” is nu een essentieel deel van onze individuele- en teamdoelstellingen en bedrijfscultuur.”
Anne van de Perre, Director Organization Development & Change Management, Bristol-Myers Squibb
“Je zou wensen dat het verplichte lectuur wordt in onze bedrijven: de gezondheid van de werknemers, de gemoedsrust van de werkgevers en de efficiëntie en competitiviteit van de ondernemingen kunnen er alleen maar wel bij varen.”
Dr. Luc Isebaert, Voorzitter Korzybski Instituut Brugge
“Liselotte Baeijaert en Anton Stellamans hebben een prima zelfhulpboek geschreven boordevol goed onderbouwde tips. Vergroot de veerkracht in jezelf en je team is een fris, praktisch en veelzijdig boek dat velen zal inspireren.”
Coert Visser, auteur van Doen wat werkt, Oplossingsgericht werken, coachen en managen (2009)
“Deze waardevolle en rijke gids naar meer veerkracht is bestemd voor een breed publiek: leidinggevenden, werkgevers en werknemers, coaches en teamverantwoordelijken. Het is niet alleen inzicht bevorderend het is ook een schitterend doe-boek.”
Trees Deturck, psychotherapeute, mede oprichtster van het IVC (Instituut Voor Communicatie) en Multidimens.
dagboek Phara
Ter gelegenheid van onze boekvoorstelling heeft Phara de Aguirre bij de aanloop van de verkiezingen, een dagboek bijgehouden over veerkracht en wat dit betekent in het leven van een journaliste bij de nieuwsredactie.
Veerkracht of de nood eraan, een dagelijks gegeven.
Ik beschrijf u eerst even mijn professionele biotoop. Onze redactie bestaat uit twee presentatoren, één eindredacteur, vier researchers, twee regisseurs en nog enkele mensen van de productie. Een groep van een tiental mensen, die iedere dag van half elf ’s morgens tot elf uur ’s avonds moeten samenwerken, in een gemeenschappelijke ruimte, een landschapsbureau zoals men dat met een mooi woord noemt. Dat landschap van ons is dichtbevolkt en de temperatuur kan er wel eens oplopen, figuurlijk dan. Iedere keer als ik aan buitenstaanders mijn werkplek toon, vragen die zich af hoe wij zo kunnen werken. Dicht bijeen, overal televisies met koptelefoons, telefoons die vaak rinkelen, altijd gepraat. Ik kan u zeggen: het is niet makkelijk, maar het went. En je leert er op andere momenten de stilte door appreciëren.
Met die kleine groep collega’s maken we drie dagen in de week een programma. Dat betekent iedere dag gasten zoeken, onderwerpen kiezen en zorgen dat we een boeiende mix krijgen aan tafel. Mijn collega’s zijn geen doetjes maar allemaal mensen met een sterk karakter en dat is de sterkte van ons programma maar ook de moeilijkheid. Het gebeurt wel eens dat we om vier uur in de namiddag nog geen enkele naam op het bord hebben staan, terwijl we om zes uur een promotiespotje voor ons programma moeten opnemen waarin de gasten worden aangekondigd. En ja, dan wordt er wel eens over en weer geroepen, of zelfs gesnauwd, omdat de ene die gast wil en de ander dat een wanhoopskeuze vindt. Veel tijd om op zo’n momenten die spanningen uit te praten is er niet, want dat programma moet er zijn. Na afloop zijn we meestal te moe om op de spanningen van de dag terug te komen en opgelucht omdat het ons toch maar weer gelukt is.
Niet alleen onze manier van werken vraagt veerkracht, ook de mensen die we te gast hebben of de onderwerpen waarover we praten, hebben vaak met veerkracht te maken. Tom Boonen, die voor de tweede keer op rij op cocaïne betrapt wordt, Bart Somers die met de billen bloot moet als de afsprakennota met Dirk Vijnck uitlekt, het zijn mannen die veerkracht nodig hebben om dit te boven te komen. Of Yves Leterme. Hij is door een diep dal gegaan, met de grond gelijk gemaakt, maar heeft de bladzijde omgedraaid, zegt hij, maar hij straalt het nog niet uit. Een sessie met Anton en Liselotte zou hem goed doen.
Dinsdag 2 juni ’09
Gisteravond was ik alweer ver na middernacht thuis. Sinds enkele weken gaan we rechtstreeks, om toch niets te missen van het verkiezingsnieuws. Maar dat betekent dat we pas om elf uur ’s avonds aan onze uitzending beginnen, tegen middernacht omgekleed en ontschminkt zijn en dan nog een nababbel doen met de gasten. Met alle gevolgen van dien. Slaaptekort bijvoorbeeld, want om zeven uur ’s morgens loopt de wekker af en begint de drukte in huis, twee kinderen moeten naar school, twee naar ’t werk.
Slaaptekort is slecht voor de veerkracht. We voelen het op de redactie. De tenen worden langer, de tongen losser, vooral in negatieve zin. Gisteren flapte een collega eruit dat het filmpje dat een andere collega gemaakt heeft op niets trok. De opmerking kwam hard aan. Niets meer aan te doen, de uitzending moest beginnen. Ik voelde de teleurstelling bij de collega die het filmpje gemaakt had en teleurstelling schept afstand, zelfs fysiek. Na afloop van de uitzending was de collega sneller weg dan gewoonlijk. Geen tijd dus om ’t conflict uit te praten en er lessen uit te trekken. We missen iemand op de redactie die afstand heeft en nuchter kan zien wat er op menselijk vlak gebeurt. Wij zitten er allemaal middenin, hebben elk om beurt onze slechte dag. En we moeten voort, we moeten het einde halen, liefst in schoonheid.
Ik moet denken aan een citaat uit een boek: ‘waar is de meeste moed voor nodig, zwijgen of niet verzwijgen?’
Woensdag 3 juni ’09
Ik geniet na van de uitzending van de dag voordien. We hadden Lorenzo Gatto in de studio, tweede laureaat in de koningin Elisabethwedstrijd. We hadden hem vooraf gevraagd of hij in de studio iets wou spelen, maar dat zag hij niet zitten. Hij wou wel zijn viool meebrengen. Maar toen hij daar zat en één van de andere gasten, Freddy Thielemans, hem vroeg of hij iets wou spelen, nam hij zijn viool en speelde het thema van de Godfather. Hemels mooi was dat, een zeldzaam moment van schoonheid in een week die beheerst wordt door verkiezingsnieuws. Het gaf ook vleugels aan de rest van de uitzending. De redactie voelt zich weer opgeladen, succes geeft veerkracht.
Donderdag 4 juni
Het is onze laatste uitzending voor de verkiezingen. We moeten net als iedere dag keuzes maken. De ene wil twintig jaar Tienanmen doen, de ander de reis van Obama door het Midden-Oosten. Het kiezen gaat moeizaam, ieder zit vast in zijn eigen keuze, staat niet open voor de keuze van de andere. Dat vastzitten in eigen gelijk blokkeert het denken en wekt wrevel. Wrevel is niet goed voor de veerkracht. Pas in de late namiddag komen we eruit. We doen geen van beide, maar kiezen ervoor om de Europese verkiezingen te doen, met een Brit en een Nederlander. We hebben ook Geert Noels te gast, die komt vertellen over zijn nieuwe onderneming. Ook dat vraagt veerkracht, het vertrouwde achterlaten en aan iets nieuws beginnen.
Vrijdag 5 juni
We hebben geen uitzending vandaag, maar ik moet wel naar de VRT om de gesprekken in de verkiezingsshow voor te bereiden. Ik zie Caroline Gennez en Dirk van Mechelen op de redactie. Zij moeten in de biechtstoel voor het verkiezingsprogramma op zaterdag. En terwijl ze daar dan toch zijn, moeten ze ook nog even reageren op de peiling die ’s avonds bekendgemaakt wordt. Wat een leven, denk ik. Waar halen zij de veerkracht vandaan?
Ik moet denken aan een citaat uit de roman Lea, van Pascal Mercier, een hoogleraar filosofie. De roman gaat over de relatie tussen een vader en zijn dochter die een beroemde vioolspeelster wordt. Als hij zijn dochter op een dag ziet optreden, schrijft hij: ‘En toen, heel plotseling, besefte ik dat het altijd wreed is als de blikken van anderen op ons rusten, zelfs als het welwillende blikken zijn. Ze maken toneelspelers van ons. We mogen er niet meer voor onszelf zijn, we moeten er voor de anderen zijn die ons van onszelf wegvoeren. En het ergste is dat we een heel bepaald iemand moeten zijn. De anderen verwachten dat. Terwijl we dat misschien helemaal niet zijn. Misschien willen we juist niet een bepaald iemand zijn en willen we ons achter een aangename vaagheid verstoppen.’ Einde citaat.
Dicht bij jezelf blijven geeft veerkracht. Probeer het maar als politicus, in een wereld die beheerst wordt door strategieën en imago’s.
De sfeer op de redactie geraakt verhit. Verkiezingen zijn niet alleen voor politici maar ook voor nieuwsredacties hoogdagen. Mag ik meedoen, hoe vaak mag ik meedoen, ben ik van belang, speel ik een rol van betekenis … het zijn vragen die niet alleen politici maar ook journalisten zich stellen. Ik betrap mezelf er ook op als het me duidelijk wordt wat mijn taak zal zijn in de verkiezingsshow. Gesprekjes van vijf minuten die ongetwijfeld nog minder lang zullen duren als het eenmaal zover is. Verdomme, denk ik. Ook ik wil schitteren op zo’n dag.
Ik kan vandaag vroeg naar huis. Thuis word ik meteen ondergedompeld in de wereld van koken, huiswerk en andere zorgen. Maar het doet me deugd, het brengt me met de voeten op de grond. Hier haal ik mijn veerkracht uit, weet ik. Dit is de wereld die echt telt. Ik geniet van die vrijdagavond thuis. Niets doen behalve samen zijn.
Zaterdag 6 juni ’09
De dag voor de verkiezingen, politici proberen te redden wat er nog te redden is. Ik neem afstand. Boodschappen doen, tappen op het schoolfeest van mijn jongste zoon en ’s avonds naar het trouwfeest van mijn jongste neef. Het is ideaal om mijn zinnen te verzetten. Afstand nemen doet beter zien. Afstand nemen geeft veerkracht.
Zondag 7 juni ’09
Snel stemmen en dan naar het Vlaams Parlement. Ik ben onder de indruk van de hoeveelheid mensen en middelen die de VRT op deze dag inzet. De samenwerking loopt perfect, ieder kent zijn rol en zijn plaats, ieder weet wie de leiding heeft en respecteert die. Iedereen wil in beeld, maar we delen de tijd en aandacht.
Bart Somers komt naast me zitten in de zetel. De lach op zijn gezicht is weg, zijn blik is in zichzelf gekeerd. De nederlaag van zijn partij is hard aangekomen. Ik mag hem interviewen en heb zin om een lange babbel te doen, maar de tijd wordt me niet gegund. Voor we op dreef zijn, moeten we er weer uit voor ander binnenkomend nieuws. Ik baal, maar leg me neer bij de wetten van de snelheid die op zo’n dag gelden. Als Somers al uit mijn zetel verdwenen is, vraag ik me af waar hij de veerkracht zal vinden om deze teleurstelling en blamage te boven te komen.
Na afloop van de uitzending voelt iedereen zich tevreden en trots, trots op wat we met z’n allen gepresteerd hebben. Samenwerking geeft veerkracht.
Maandag 8 juni ’09
Nog één uitzending mogen we maken en gelukkig liggen de gasten al van vorige week vast. Discussies over wie we zullen vragen, zijn dus niet meer nodig. Dankzij mijn eindredacteur die vorige week al de nodige telefoons gedaan heeft. Ik zeg haar hoe blij ik ben dat zij daaraan gedacht heeft. Erkenning geeft mensen veerkracht.
We eindigen het seizoen in schoonheid. Iedereen tevreden. We hebben het weer gedaan, met ups en downs, maar de redactie is weer gegroeid. Als we nu nog de tijd nemen om ook te bekijken hoe we op spannende momenten met elkaar omgaan, kunnen we alleen maar nog beter worden. Volgende week evalueren we. Ik ga het woord veerkracht laten vallen, weet ik.
lees meer »
